دیشب ساعت 2 بود که کتاب غلو از آقای نعمت الله صالحی نجف آبادی را تمام کردم

مطالب زیبایی داشت و اصل موضوع وطرح آن ضرورت انکار ناپذیری دارد چراکه خودم بارها گرفتار غلو شدم (اصولا ما ایرانیان هیچگاه منطبق با واقع حرف نمی زنیم  یا می کاهیم یا می افزایم و هرچه که می گویم بار احساسی وعاطفی بودن را به همراه دارد یعنی ما جمله ساده و بودن بار احساسی را نمی توانیم به کار ببریم ) .

اما جناب آقای صالحی غلو در دین و آن هم در سدهای اولیه تاریخ اسلام را بررسی نموده بود ایکاش غلو را در اندیشه دینی جهان معاصر بررسی می نمود

نقد کتاب را برای وقتی دیگر می گذارم

تصمیم
سفرنامه حج(1)
دلم تنگ شده
ریگ و کفش
مقام بحث
حکایت تکرار تلخ اندیشه
زیبا هوای حوصله ابری است
مصیبت سینما
[عناوین آرشیوشده]